علامت تجاری منشور

روایت ها

متن کامل

خطرات استفاده از اینترنت برای خود تشخیصی



خود تشخیصی

نوشته: Naveed Saleh



ترجمه: منشور

اکثر ما برای اطلاعات مربوط به سلامت به سراغ اینترنت می رویم. طبق گزارش مرکز تحقیقات پو (Pew Research Center) در 2014، هشتاد و هفت در صد بزرگسالان امریکایی به اینترنت دسترسی داشتند و در2012، هفتاد و دو در صد پاسخ دهندگان به یک بررسی اظهار داشتند که در سال قبل برای اطلاعات مربوط به سلامت دراینترنت به جستجو پرداخته اند.

در گذشته نه چندان دور، بیماران گیرنده های منفعل اطلاعات پزشکی بودند. پزشک چند دقیقه ای را به توضیح در باره بیماری، پیدایش آن، و دوره پیش بینی شده اش، و سپس توضیح در باره گزینه های درمان اختصاص می داد.

با گسترش اینترنت - فن آوری ای که بیش از هر اختراع دیگری پزشکی را تغییر داده است - پویایی پزشک-بیمار هم تغییر پیدا کرده است. حالا، هر کس می تواند به آسانی به اطلاعات مربوط به سلامت دسترسی داشته باشد و بیمار هنگام ملاقات با پزشک این اطلاعات را با خود به مطب او می برد. با این انبوه داده های سلامت، پزشکان نگرانند که بیمارانشان چگونه با این اطلاعات برخورد می کنند و این اطلاعات چگونه بر "روابط پزشک-بیمار" تأثیر می گذارد، که به گفته نویسندگان سوزان دور گولد (Susan Dorr Goold) و مک لیپکین (Mack Lipkin) به عنوان وسیله ای است که "داده ها در آن جمع شده، تشخیص ها و برنامه ریزی ها انجام می شود، توافق ها صورت می گیرد، و درمان، آماده کردن بیمار، و پشتیبانی فراهم می شود."

از دیدگاه بالینی، اطلاعات پزشکی که در اینترنت پیدا می شود به عنوان مکمل در نظر گرفته می شود و بهترین استفاده آن کسب آگاهی برای تصمیم گیری پزشکی است نه این که جایگزین آن شود. اطلاعات پزشکیموجود در اینترنت نباید راهنمای تشخیص توسط خود و درمان باشد.

جستجوهای اینترنت توسط بیماران

بیماران معمولا" به دو روش از اینترنت استفاده می کنند:

اول این که بیماران قبل از مراجعه به کلینیک به جستجوی اطلاعات می پردازند تا تصمیم بگیرند آیا نیاز دارند ابتدا به دیدن یک متخصص مراقبت های بهداشتی بروند.

دوم این که بیماران بعد از ملاقات، برای خاطر جمع شدن یا به علت نارضایتی از میزان جزئیاتی که توسط تأمین کننده خدمات بهداشتی داده شده به جستجوی اینترنت می پردازند.

علیرغم کسب اطلاعات مربوط به سلامت از اینترنت، اکثریت قریب به اتفاق مردم از اینترنت برای خود تشخیصی استفاده نمی کنند و به جای آن برای تشخیص به دیدن پزشکشان می روند. علاوه بر این، اکثر مردم با پرسش هایی در باره دارو ها و اطلاعاتی در باره درمان های جایگزین و نیز برای ارجاع به متخصصان به پزشکان خود مراجعه می کنند.

جستجو کننده های فعال اینترنت افرادی با بیماری های مزمن هستند که نه تنها در پی کسب اطلاعات بیشتر در باره بیماریشان از اینترنت استفاده می کنند بلکه برای جلب حمایت به دیگران هم مراجعه می کنند. علاوه بر این، افرادی که بیمه ندارند غالبا" برای آگاهی از بیماری و علائم آن به اینترنت رجوع می کنند. و نهایتا" افرادی با بیماری های نادر که به سختی می توانند با افرادی مشابه خود در دنیای واقعی دیدار کنند، اغلب با استفاده از سیستم های آنلاین به مبادله اطلاعات و مقالات علمی می پردازند.

پزشکان به سه طریق پاسخ می دهند

بر اساس یک بررسی که در سال 2005 در مجله آموزش و مشاوره بیماران (Patient Education and Counseling) منتشر شد میریام مک مولان (Miriam McMullan) پیشنهاد می کند بعد از این که بیمار اطلاعات آنلاین سلامت را به پزشک یا سایر عرضه دهندگان خدمات سلامت ارائه می کند آن ها می توانند به یک یا چند تا از سه روش زیر پاسخ دهند.

دید گاه پزشکان در مورد اطلاعات مبتنی بر اینترنت

هیچ چیز گویا تر از واکنش های بی پرده پزشکان که هر روز هفته 24 ساعته سئوالات بیماران را می شنوند نیست. در این راستا، دکتر فراه احمد و همکارانش، با شرکت 48 پزشک خانواده که در منطقه تورنتو فعالیت داشتند شش گروه تمرکز ترتیب دادند.

بر اساس گزارش محققان: "سه موضوع اصلی مشخص شد: (1) واکنش مشهود بیماران، (2) مسئولیت پزشکان، و (3) تفسیر پزشک و د رک محتوایی اطلاعات."

کلام آخر

اطلاعات سلامت بر روی اینترنت بی پایان است. بعضی از این اطلاعات بسیار ترسناک است به خصوص اگر همه چیز هایی را که توضیح داده شده، نفهمید. برای مثال، یک تشخیص افتراقی برای سر درد سکته مغزی است اما احتمال این که بروز هر گونه سردردی مربوط به سکته مغزی است نادر است، به خصوص اگر جوان و سالم باشید.

اطلاعات گردآوری شده از اینترنت می تواند بسیار مفید باشد از جمله در مورد بیماران مبتلا به بیماری های مزمن که مایلند در باره مراقبت های خود بیشتر بدانند. اما می تواند زیان بخش هم باشد از جمله در مورد افرادی که بی جهت نگران خود تشخیصی هستند یا بد تر از آن، فردی که خود تشخیصی را خود درمانی می کند که ممکن است منجر به آسیب های بدنی شود. به خاطر داشته باشید که پزشک می تواند کمک کند اطلاعاتی را که از اینترنت استخراج کرده اید در بافت خود قرار دهید.

کته مهم این که تشخیص نمی تواند صرفا" متکی به اطلاعات اینترنتی سلامت باشد. تشخیص فرآیندی انحصاری است که بهتر از همه توسط یک متخخص صورت می گیرد. یک پزشک برای تشخیص یک بیمار به اطلاعات دقیق بالینی و مجموعه ای غنی از اطلاعات پزشکی متکی است که برخی از آن ها در وب پیدا می شوند. به ویژه، پزشک بر اساس تاریخچه پزشکی و یافته های معاینه جسمی، به یک تشخیص افتراقی، یا لیستی اولویت بندی شده از تشخیص های احتمالی می رسد. نتایج آزمایش های تشخیصی، تشخیص را تأیید می کنند.

اگر اطلاعاتی را روی اینترنت پیدا کردید که مایلید پزشکتان آن را بر رسی کند و توضیح دهد توصیه می شود این اطلاعات را به پزشکتان بدهید و از او بخواهید سر فرصت نگاهی به آن بیندازد. از طرفی، می توانید ترتیب یک قرار ملاقات جداگانه برای صحبت کردن در باره مسائل مورد توجه تان را بدهید.



منبع:www.verywell.com