علامت تجاری منشور

روایت ها

متن کامل

ورزش و ناتوانی



ورزش و ناتوانی


برگردان منشور

امروزه، این ایده که افراد ناتوان بتوانند در ورزش و فعالیت های بدنی شرکت کنندچندان غیر معمول نیست. در بسیاری از کشورها، فرصت هایی برای مردم عادی تا سطح نخبگان برای افراد دارای معلولیت وجود دارد تا بتوانند توانائیشان را در ورزش و فعالیت های بدنی به نمایش گذارند. اما این امر در همه نقاط جهان صادق نیست. در حالی که در بسیاری از کشور های توسعه یافته تغییرات پیاپی و مثبتی در کیفیت زندگی افراد معلول بوجود آمده اما این پیشرفت اغلب در کشورهای درحال توسعه منعکس نشده است.


سابقه ورزش و ناتوانی


ورزش و فعالیت بدنی سازگار، با ارائه نتایج مثبت برای افراد معلول مرتبط است. این بخش به معرفی برخی از این مسائل و ارائه تاریخچه مختصری از چگونگی پیدایش این رشته می پردازد. برای کسانی هم که با این زمینه کمتر آشنا هستند، با مقدمه ای به ارائه تعاریف و اصطلاحات ناتوانی می پردازد.


مقدمه

افراد معلول در کشورهای در حال رشد با موانع عمده ای مواجه می شوند که دسترسی آن ها را به و مشارکتشان را در ورزش و فعالیت های بدنی محدود می کند. این موانع هم بر ایجاد مسیر فعالیت برای افراد معلول و هم بر استفاده از برنامه های ورزش و فعالیت بدنی برای رسیدن به اهداف وسیع تر توسعه اثر می گذارد.

سازمان جهانی بهداشت تخمین می زند که 650 میلیون نفر افراد معلول با معلولیت های مختلف وجود دارند و تعداد آن ها به خاطر افزایش بیماری های مزمن، صدمات، تصادف خودرو ها، سقوط، خشونت و سایر علل نظیر سالمندی در حال افزایش است. از این تعداد، 80 درصد در کشور های کم درآمد زندگی می کنند، اکثرا" فقیر هستند و به خدمات پایه، از جمله امکانات توانبخشی، دسترسی ندارند و یا دسترسی محدود دارند.

افزایش بروز ناتوانی، به ویژه در کشور های در حال رشد، می تواند بار بیشتری را بر دوش دولت ها و سیستم مراقبت های بهداشتی بگذارد. ورزش می تواند وسیله ارزان و مؤثری برای پرورش سلامت و رفاه، شمول اجتماعی، و جامعه سازی برای افراد معلول باشد.


نقاط عطف ورزش و فعالیت های بدنی سازگار برای معلولین

شواهدی دال بر مشارکت افراد معلول در ورزش در قرن هیجدهم و نوزدهم و استفاده ابزاری از فعالیت های ورزشی برای توانبخشی افراد ناتوان وجود دارد. اولین بازی های بین المللی خاموش در 1924 در پاریس برگزار شد. این اولین رقابت بین المللی ورزش برای معلولین بود که هنوز هم وجود دارد. از آن پس یک بازی جهانی هر چهار سال یک بار (به استثنای زمان جنگ جهانی دوم) برای ناشنوایان برگزار شده است. در 1944، سر لودویگ گاتمن (Sir Ludwig Guttmann) ترتیب یک مسابقه ورزشی را برای سربازان جنگ جهانی دوم که آسیب نخاعی دیده بودند در استوک مندویل انگلستان داد که اولین مسابقه آن در 1948 برگزار شد و پیشرو بازی های پارالمپیک گردید.وقتی جنگ جهانی دوم تمام شد ورزش ناشنوایان به سرعت از سر گرفته شد و اولین بازی های زمستانی در 1949 در سیفلد استرالیا برگزار شد. در ژوئن 1962، یونیس کندی شرایور (Eunice Kennedy-Shriver) یک اردوی یک روزه تابستانی برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به معلولیت ذهنی در خانه اش ترتیب داد. اولین بازی جهانی پارالمپیک در سال 1968 در میدان سرباز شیکاگوی ایالات متحده امریکا برگزار شد. بازی های پارالمپیک گسترش یافت تا سایر گروه های معلولین را در بر گیرد و اولین بازی های زمستانی پارالمپیک در 1976 در سوئد برگزار شد. اولین بازی های خاص زمستانی المپیک در 1977 برگزار شد.


تاریخچه ورزش معلولین و مسابقات فعالیت های بدنی سازگار در کشورهای در حال رشد

از 1970 مفهوم ورزش سازمان یافته چندگانه و بازی های چند معلولیتی محبوبیت یافت و تعدادی بازی های منطقه ای هم، مثل بازی های شرق دور و اقیانوس آرام جنوبی برای معلولین پدید آمد.

درحالی که شواهد تاریخی و آماری محدودی در مورد مشارکت معلولین در کشور های در حال رشد وجود دارد، در سه تا از بزرگترین مسابقات بین المللی - المپیک ناشنوایان، بازی های پارالمپیک، و بازی های جهانی پارالمپیک - مشارکت کشورهای درحال رشد، بیشترین بهبود از سال 1990 بوده است.


تعاریف و اصطلاحات

زبان ورزش معلولین در برخی از نقاط جهان متفاوت است. مروری بر آخرین تعاریف و اصطلاحات در این جا ارائه می شود.

ناتوانی چیست؟

سازمان جهانی بهداشت می گوید ناتوانی محدودیت یا عدم توانایی انجام یک فعالیت به صورتی است که برای انسان عادی تلقی می شود.

سازمان ملل متحد معلولان را به عنوان افرادی تعریف می کند که دارای اختلالات بلند مدت جسمی، روانی، ذهنی، یا حسی هستند که ممکن است مانع مشارکت کامل و مؤثرشان در تعامل با موانع مختلف در جامعه، به گونه ای برابر با دیگران، شود.

مقایسه آمار مربوط به معلولیت در سطح بین المللی مشکل است و آمارهای معلولیت هم همیشه تعاریف و دسته بندی یکسانی از معلولیت ارائه نمی کنند. مدت زمانی که بنظر می رسد یک فرد معلول است بر روی اندازه گیری داده های آماری و تفسیر آن ها تأثیر می گذارد.


ورزش معلولین چیست؟

ورزش معلولین اصطلاحی است که به ورزش طراحی شده برای افراد معلول یا اختصاصا" انجام شده توسط آن ها اطلاق می شود. به افراد معلول هم ورزشکاران معلول گفته می شود. ورزش ناشنوایان از سایر گروه ها ی معلولین متمایز است و در برخی کشورها، ناشنوایان ترجیح می دهند ناشنوایی به عنوان معلولیت تلقی نشود. قوانین ورزش ناشنوایان تغییر نمی کند و فقط به جای سوت و شلیک اسلحه برای شروع بازی، ورزشکاران و مقامات از طریق علامت، پرچم، و چراغ با هم ارتباط برقرار می کنند. در بسیاری از کشورهای در حال رشد ناشنوایی هنوز هم یک معلولیت به حساب می آید.


فعالیت جسمی سازگار چیست؟

فعالیت جسمی سازگار، حرفه، رشته ای علمی یا زمینه ای از دانش، و ارائه خدمات، سیستم پشتیبانی و توانمند سازی است که انحصارا" فعالیت بدنی سالم و لذت بخش را در دسترس همه قرار داده و حقوق برابر نسبت به آموزش، مربیگری، پزشکی، تفریحی، رقابت، و عملکرد ورزشی افراد معلول را تضمین کند. فدراسیون بین المللی فعالیت بدنی سازگار، این اصطلاح را چنین تعریف می کند:


در باره اصطلاحات

زبانی که برای توصیف افراد معلول استفاده می شود بر برداشت ها و نگرش ها تأثیز می گذارد. اجماع این است که همیشه ابتدا به شخص اشاره شود تا به ناتوانی. برای مثال، "فرد دارای فلج مغزی"، " فرد دارای سندرم داون". مسلم است که باید از کلماتی مانند "مبتلا به"، "قربانی" یا "محدود به صندلی چرخدار" احتراز شود. تصور می شود کاربرد کلماتی چون "استفاده از صندلی چرخدار" خیلی مناسب تر است. مهم است که از زبان معمول استفاده شود و قبول کنیم که برخی از اصطلاحات پذیرفته تر از بقیه هستند و زبان ناتوانی می تواند در کشور های مختلف، متفاوت باشد.


ورزش و فعالیت بدنی سازگار


ورزش می تواند در زندگی افراد معلول و غیر معلول نقش کلیدی بازی کند. در این بخش با فواید ورزش و فعالیت های بدنی سازگار و نیز فرصت ها و موانعی که افراد معلول هنگام مشارکت در این گونه فعالیت ها با آن مواجهند بیشتر آشنا می شوید.


نقش ورزش و فعالیت بدنی سازگاردر زندگی افراد معلول

ورزش می تواند تأثیر مثبتی بر زندگی افراد معلول داشته باشد اما بسیاری از آن ها، به خصوص در کشور های در حال رشد، برای مشغول شدن به ورزش با چالش هایی مواجه هستند. شواهد زیادی وجود دارد که از مشارکت افراد معلول در ورزش و فعالیت بدنی در مورد روند، موانع، و فواید مشارکت حمایت می کنند. طی سه دهه گذشته، مطالعات متعدد نشان داده است که مشارکت در فعالیت بدنی و ورزش موجب بهبود وضعیت عملکرد و کیفیت زندگی افراد ی با معلولیت انتخاب شده دارد.


بهبود سلامت جسمی و روانی

تحقیقات علمی انجام شده بر روی گروه های معلول نشان داده است که مشارکت در ورزش و فعالیت بدنی موجب بهبود سطح سلامت جسمی و بهزیستی می شود.

ورزش و فعالیت بدنی همچنین نشان داده است که آمادگی جسمی و خلق و خوی کلی را در بیماران روانی مبتلا به اختلالات افسردگی و اضطراب بهبود بخشیده است. علاوه بر این، ورزش و فعالیت بدنی با بهبود اعتماد به نفس، آگاهی اجتماعی، و عزت نفس مرتبط دانسته شده و می تواند به توانمند سازی افراد معلول کمک کند.


فرصت های مشارکت

از دهه 1970، تعداد سازمان ها و انجمن های بین المللی خدمت به ورزشکاران معلول به طور چشمگیری افزایش یافته است. در برخی از کشورها فرصت های فزاینده ای در اختیار افراد معلول گذاشته شده تا در تربیت بدنی مدرسه، باشگاه ها، و انجمن های محلی و تفریحات گهگاهی شرکت کنند.


ورزش رقابتی

طیف فرصت ها برای ورزشکاران معلول از مسابقات قهرمانی جهانی خاص معلولان گرفته تا مسابقات چند ورزشی منطقه ای، رویدادهای منتخب بازی های المپیک و کشورهای مشترک المنافع برای ورزشکاران معلول گسترده است. برخی از ورزشکاران ناتوان در مسابقات معمول، با ورزشکاران توانا نیز رقابت می کنند. در حال حاضر، بیش از 17 بازی بین المللی برای ورزشکاران معلول وجود دارد.


المپیک ویژه، بازی های پارالمپیک، و المپیک ناشنوایان

بزرگترین مسابقات ورزشی بین المللی ناتوانان، المپیک ویژه، بازی های پارالمپیک، و المپیک ناشنوایان می باشد. المپیک های خاص برای کم توانان ذهنی در همه سطوح در طول سال فرصت های آموزشی و رقابت فراهم می کند. بازی های پارالمپیک برای شش گروه مختلف ناتوانان از جمله قطع عضو، فلج مغزی، اختلال بینایی، آسیب های نخاعی، کم توانی ذهنی و گروه های ویژه (کسانی که در گروه های دیگر جا نمی گیرند) رقابت های بین المللی ترتیب می دهد. المپیک ناشنوایان برای ورزشکاران ناشنوا یا کم شنوا ترتیب رقابت ها را می دهد.

رقابت های پارالمپیک برای ورزشکاران نخبه ای که معلولیت ذهنی دارند ترتیب داده می شود در حالی که المپیک ویژه برای همه افراد با معلولیت ذهنی، چه نخبگان و چه کسانی که چالش های شدید و عمیق دارند، فرصت های ورزشی ارائه می کند. از 2001 ورزشکاران معلول ذهنی قادر به شرکت در بازی های پارالمپیک نبوده اند و این به علت تعلیق ارگان نماینده شان، فدراسیون بین المللی ورزش برای افراد با معلولیت ذهنی، از کمیته بین المللی پارالمپیک هنگام بررسی سیستم طبقه بندیش می باشد.


مشارکت کشورهای در حال رشد

تحقیقاتی که در سال 2007 انجام گرفت عدم مشارکت کشورهای در حال رشد در رقابت های بین المللی ورزش معلولان را نشان می دهد. در مجموع، 23 در صد از این کشورها در هیچ کدام از رقابت های جهانی المپیک ناشنوایان، پارالمپیک، یا المپیک ویژه شرکت نکرده اند. اقیانوسیه منطقه ای است که از نظر تاریخی کمترین مشارکت را داشته و پس از آن افریقا و آسیا می باشد. مشارکت کشور های در حال رشد در بازی های زمستانی بسیار پایین است، در حالی که مشارکت زنان در ورزش های زمستانی حتی کمتر است و به مرور هم کاهش می یابد.

به طور کلی، توسعه برنامه ها توسط سازمان های کلیدی، مثل سازمان بین المللی معلولان، هزاران معلول را در کشورهای در حال رشد قادر ساخته که در زمینه ورزش و فعالیت های بدنی فعال شوند.


موانع مشارکت

در سطح فردی، افراد معلول ممکن است با موانع بیشتری برای مشارکت در ورزش، در مقایسه با افراد بدون ناتوانی، مواجه شوند. برخی از این موانع عبارتند از:


موانع مشارکت کشورهای در حال رشد

در مورد مشارکت کشور های در حال رشد در ورزش های بین المللی، شکاف گسترده تری بین کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه وجود دارد. این شکاف به کمبود تربیت بدنی و ورزش برای همه برنامه ها، نبود حمایت مالی از ورزش، تعداد اندک تسهیلات ورزشی و تجهیزات، مهاجرت به کشورهای توسعه یافته، عدم ظرفیت میزبانی رویدادهای بزرگ ورزشی ربط داده شده که در نتیجه کشورهای در حال رشد تعداد بسیار کمتری از ورزش های جهانی را نسبت به کشورهای توسعه یافته اجرا کرده اند.

دسترسی محدود به خدمات ورزشی، اطلاعات ورزشی، و مساله دوپینگبه طور فزاینده ای مشکل ساز شده است. ضمنا" کشورهای در حال توسعه با یک سری موانع اجتماعی و فرهنگی، ازجمله مذهب، فرهنگ، زبان، و نفوذ طولانی استعمار در بسیاری از نقاط جهان مواجه هستند که بر مشارکت آن ها در ورزش تأثیر می گذارد.


شکستن موانع مشارکت

به نظر می رسد این موانع برطرف نشدنی هستند اما مهم است که بدانیم هر فردی همه این موانع را تجربه نمی کند. به خاطر تسهیل مشارکت فعال افراد معلول کشورهای در حال توسعه، باید تأثیر بالقوه این موانع را در نظر گرفت. تحقیقات محدودی به بررسی موانع خاص مشارکت مردم کشورهای در حال توسعه در ورزش پرداخته است . شواهد خیلی بیشتری همراه با حمایت مالی لازم است تا اطمینان حاصل شود که افراد معلول هم فرصت و هم انتخاب شرکت در ورزش را دارند صرف نظر از این که در کدام کشور زندگی می کنند.


معلولیت و جنسیت


ورزش و جنسیت

زنان معلول اغلب با "تبعیض مضاعف" روبرو هستند. زنان در تمام زمینه های معلولیت حق مشارکت دارند و این شامل مشارکت به عنوان ورزشکار، مربی، مسئول، مدیر، دانشمند ورزش،رئیس، و رهبر می باشد. بیش از دو سوم زنان جهان در کشور های در حال رشد زندگی می کنند اما حد اقل میزان مشارکت را در ورزش دارند.

زنان کشور های در حال توسعه برای مشارکت در ورزش، موانع بیشتری را تجربه می کنند و این موانع علاوه بر مذهب و اعتقادات سنتی و فرهنگی در مورد نقش زنان، به مسائلی چون دنیای مرد سالاری ورزش، طبقه، فرهنگ، صورت ظاهر، و لباس آنان نیز ارتباط داده شده است.

در ورزش معلولین، زنان ناتوان با دو تبعیض مواجه اند - ناتوان بودن و زن بودن. از لحاظ آماری تعداد زنان معلول در جهان کمتر از مردان است و زنان کمتر آماده ورزش هستند. تخمین زده شده که زنان تنها حدود یک سوم ورزشکاران معلول را در رقابت های بین المللی تشکیل می دهند.

در کشور ها و مناطق خاص تحقیقات بیشتری لازم است تا مشکلات و موانعی که زنان با آن مواجه هستند شناسایی گردد.


سیاست، عمل، و اولویت های آینده


بحث در باره استفاده از ورزش به عنوان ابزاری برای توانمند سازی افراد معلول موجب ترویج تحولات مهمی در سیاست ها شده است. این بحث ها همچنین مبتنی بر تجربیات عملی کسانی است که در ورزش و فعالیت های بدنی سازگار با معلولین کار می کنند. توصیه های فعالان این زمینه در این بخش منظور شده است.


توسعه سیاست

تعدادی از منشورها و سیاست های بین المللی بر حوزه ورزش معلولین و تدوین اساسنامه ها و سیاست های بین المللی تأثیر گذار بوده است.


منشورها و سیاست های بین المللی

سیاست های اولیه بین المللی مربوط به ورزش و توسعه با شورای اروپا آغاز شد که در مورد ورزش برای همه مردم سیاستی را تدوین کرد که در 1976 تصویب شد و اعلام داشت که هر فردی حق مشارکت در ورزش را دارد.

سازمان یونسکو در 1978 یک منشور بین المللی تربیت بدنی و ورزش را تصویب کرد که اظهار می داشت هر فردی حق شرکت در ورزش را دارد، به خصوص زنان، جوانان، سالمندان، و معلولین. سازمان ملل متحد سال 1981 را سال بین المللی افراد معلول اعلام کرد و اگر چه بحث های زیادی در مورد اصطلاح "افراد معلول" در گرفت، اما این اولین گام در جهت افزایش آگاهی جهانی در مورد افراد معلول و برخی از مشکلاتی بود که با آن مواجهند.

در 1987، شورای اروپا با ایجاد "ورزش برای همه: منشور افراد معلول" به رسمیت شناختن حق شرکت در ورزش را گسترش داد. آن چنان که در سخنان سر لودویک گاتمن منعکس شده، آن چه برای شورای اروپا از همه مهم تر است این است که ورزش باید نیروی محرکه ای باشد برای فرد معلول که به دنبال تماس با دنیای اطرافش و پذیرفته شدن به عنوان شهروندی برابر و محترم باشد.

سازمان ملل متحد سال های 1981 تا 1991 را دهه بین المللی افراد معلول اعلام کرد و به دنبال این دهه مقررات استاندارد برابرسازی معلولان را تدوین کرد. پیامد مهم دیگر این تحولات، معرفی روز بین المللی افراد معلول بود.

برخی از این اسناد بین المللی مربوط به ورزش، موجب شده تا مشارکت در ورزش در سراسر جهان رشد کند ضمن آن که موجب ترغیب تدوین سیاست ها در مناطق مختلف جهان شده است. در اروپا سال 2003 به عنوان سال اروپایی افراد معلول اعلام شد که در پایان آن احکام دهگانه ورزش سازگار پیشنهاد شد. به دنبال آن سال اروپایی تعلیم و تربیت از طریق ورزش در 2004 برگزار شد. دهه معلولان افریقا (2000 تا 2009) نیز نمونه مشابهی از توسعه سیاست های منطقه ای می باشد.


میثاق سازمان ملل در مورد حق معلولان

سازمان ملل در دسامبر 2006 قانون جامعی را به نام "میثاق سازمان ملل متحد در باره حقوق معلولان" وضع کرد. هدف این میثاق ترویج، حمایت، و اطمینان از برخورداری کامل و برابر معلولان از همه حقوق بشر می باشد. مهم تر این که میثاق در ماده 30.5 قانون خاصی در مورد حقوق معلولان برای مشارکت در شرایط برابر با دیگران در فعالیت های تفریحی، اوقات فراغت، و ورزشی منظور شده است.

این میثاق گام بزرگی در جهت تغییر درک ناتوانی است و تضمین می کند که جوامع تشخیص می دهند که باید فرصت هایی برای زندگی در نهایت کامل امکانات، هرچه ممکن است باشد برای همه مردم فراهم شود. دیگر معاهدات حقوق بشر، مثل میثاق حقوق کودکان و زنان، تأثیر بسزایی در پرداختن به نقض حقوق داشته اند و این میثاق جدید نقطه عطفی بزرگ در حفاظت از حقوق افراد معلول در سراسر جهان است.


ابزار و عمل

منابع و مواد بیشتر و بیشتری برای مربیگری در حال پیدایش است که بر شمول افراد معلول در ورزش تمرکز دارد. اصول اصلاح و سازگار کردن فعالیت ها برای منظور کردن افراد معلول، با پیشرفت مستمر تحقیق و توسعه، دائما" ادامه دارد.


نکات کلیدی برای منظورکردن معلولان در ورزش


اولویت های آینده

مباحثات مربوط به ورزش و ناتوانی در مقایسه با سایر زمینه های ورزش و توسعه پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته است. بسیاری از کارشناسان حوزه ورزش و ناتوانی در باره اولویت های آینده تحقیق، توسعه سیاست، و حمایت از این زمینه به اجماع رسیده اند. این اولویت ها عبارتند از:


ملاحظات فنی


ورزش و فعالیت بدنی سازگاربرای افراد معلول مستلزم در نظر گرفتن طبقه بندی افراد براساس توانایی هایشان، انواع تجهیزات مورد نیاز برای مشارکتشان و نظایر آن می باشد.


واجد شرایط بودن و طبقه بندی

در سطح کلی، افراد معلول می توانند بدون تکیه بر قوانین و مقررات با هم بازی کنند. اما وقتی رقابت مطرح می شود دسته بندی افراد بر اساس توانائیشان به منظور اطمینان از رقابتی عادلانه، اهمیت بیشتری پیدا می کند.


واجد شرایط بودن

برای مشارکت ورزشکاران معلول در رقابت های بین المللی ورزش معلولین، مثل بازی های پارالمپیک، المپیک ناشنوایان، و بازی های جهانی المپیک ویژه، آن ها باید ابتدا واجد حد اقل معیارها بوده و عضو یک انجمن ملی وابسته باشند.

در بازی های پارالمپیک، معیارهای واجد شرایط بودن برای گروه های ورزشی و معلولین متفاوت است. ضمنا" رقابت های پارالمپیک دارای معیار هایی کیفی است که ورزشکاران برای مشارکت در آن باید احراز کنند.

ورزشکاران برای واجد شرایط بودن جهت رقابت در المپیک ناشنوایان، باید حد اقل 55 دسی بل ناشنوایی در گوش بهتر خود داشته باشند. استفاده از هر گونه وسیله تقویت شنوایی در طول رقابت برای جلوگیری از استفاده ناعادلانه از فرصت در مقابل آن هایی که از چنین دستگاه هایی استفاده نمی کنند، ممنوع است.

در المپیک ویژه، ورزشکار باید حد اقل 8 ساله باشد و معلولیت ذهنی او توسط یک آژانس یا متخصص تأیید شود تا بتواند واجد شرایط شرکت در المپیک شود. یک سیستم تقسیم بندی منحصر به فرد، ورزشکاران را بر اساس سن، جنس، و توانایی برای رقابت دسته بندی می کند.


طبقه بندی

وقتی یک ورزشکار برای یک ورزش یا رویداد واجد شرایط می شود، با توجه به سطح توانایی عملکردیش طبقه بندی می شود. ایده کلی طبقه بندی مشابه روش دسته بندی ورزشکاران وزن های مختلف در کشتی، بوکس، و وزنه برداری است. سیستم طبقه بندی برای هر ورزش متفاوت است اما صرفا" سیستمی برای گروه بندی ورزشکاران دارای توانایی مشابه برای رقابت ورزشی است.


تجهیزات و فن آوری

تجهیزات و فن آوری ورزشی مشکلی برای کشورهای در حال رشد است و همچنان موجب محدودیت مشارکت و عملکرد ورزشی آن ها می شود.


تجهیزات

برخی از تجهیزات تطبیقی برای برخی از ورزشکاران برای شرکت در ورزش لازم است، چیز هایی مانند صندلی های مخصوص پرتاب، چوب های زیر بغل ، صندلی های چرخدار مخصوص ورزش ( مثل آن هایی که در بسکتبال، تنیس، و راگبی استفاده می شود).

در کشورهای در حال رشد ورزشکاران اغلب فاقد دسترسی به چیزهایی مانند چوب زیر بغل، صندلی چرخدار معمول، و سایر تجهیزات محدود اولیه ورزشی هستند. کمبود امکانات یا محدودیت دسترسی به تجهیزات موجود اغلب در کشورهای در حال توسعه مشکل ساز است و با امکانات محدود برای میزبانی رویداد های ورزشی بزرگ، این وظیفه دولت های ملی و محلی است که امکانات ورزشی را توسعه داده و نگهداری کنند.

برخی از سازمان ها توجه خود را معطوف به تهیه تجهیزات مورد نیاز معلولان در کشور های در حال رشد می کنند و غالبا" بر روی اهدای اندام های مصنوعی، صندلی چرخدار، و چوب زیر بغل تمرکز می کنند.


فن آوری

معرفی مواد جدید برای دستگاه های پروتز و تحولات جدید در فن آوری صندلی های چرخدار بر عملکرد بسیاری از ورزش ها تأثیر گذاشته است. با پیشرفت فن آوری و دستگاه های کمکی، فاصله مشارکت و عملکرد بین کشور های توسعه یافته و در حال توسعه احتمالا" ادامه می یابد. پروژه ای ابتکاری جهت تهیه صندلی چرخدار ورزشی برای کشورهای در حال توسعه در دست اجرا است. تراست انگیزش (Motivation Trust) در انگلستان پیشگام آزمایش طرحی نو شده که امید است شکاف کاملا" مورد نیاز ارائه صندلی های چرخدار ورزشی در کشور های در حال توسعه را پر کند.

به طور کلی، تجهیزات و فن آوری گران قیمت لازم نیست تا افراد معلول در ورزش شرکت کنند و از طریق مربیگری فراگیر همه می توانند به مشارکت فعال در ورزش تشویق شوند. بسیاری از بازی ها و فعالیت ها می توانند با کمترین تجهیزات یا بدون آن ها طراحی یا سازگار شوند. اگر افراد نیاز به دستگاه های کمکی دارند ایده آل است که این اقلام در داخل کشور ساخته و نگهداری شوند. راه حل های نوآورانه زیادی همچون ساختن چوب زیر بغل از چوب بامبو در جوامع روستایی دور افتاده وجود دارد.


فعالان در گیر ورزش و ناتوانی


سازمان های ورزشی و بشر دوستانه برای فراهم کردن فرصت ها و بهبود زندگی افراد معلول از طریق ورزش و فعالیت های جسمی سازگار تلاش می کنند.


نوآوری های جاری

این نوآوری ها بر تمرکز تحقیق و توسعه در زمینه ورزش و فعالیت های جسمی سازگار تأکید می کند.


آگاهی و مبارزات آموزشی

ارتقا و افزایش آگاهی نسبت به ورزش معلولان گامی مهم در تغییر نگرش ها و ایجاد حمایت جامعه است. بسیاری از پروژه های محلی حاوی عنصری از آموزش جامعه می باشد و این در سطح جهانی هم حائز اهمیت است. ورزش ناتوانی در بسیاری از نقاط جهان کاملا" شناخته شده است واین تا حدی به خاطر برنامه رسانه ها در تبلیغ رویداد های جالب توجه مثل بازی های پارالمپیک و المپیک ویژه جهانی است.

منابع بسیار خوبی از موادی که می تواند برایآموزش جامعه استفاده شود و آگاهی آن ها را از فواید ورزش برای معلولان افزایش دهد، وجود دارد. کمیته بین المللی پارالمپیک، برنامه آموزشی روز مدرسه پارالمپیک را تهیه کرده که مجموعه ای از فعالیت هایی است که به جوانان در مورد ورزش پارالمپیک، اختلاف های فردی، و مسائل ناتوانی آموزش می دهد. المپیک های ویژه یک برنامه آموزشی دانشگاهی تهیه کرده اند، بسته جامعی که تمام جنبه های برنامه ها و فرصت های المپیک های خاص را در بر می گیرد.

طیف وسیعی از منابع وجود دارد از جمله مطالعات موردی، مواد آموزشی و حمایتی، ویدئو ها، گرد همایی های بحث و تبادل نظر، و فایل های اینترنتی.


فرصت های مشارکت و شناسایی استعدادها

در کشورهای در حال رشد جوانان زیادی وجود دارند که می توانند ورزشکاران نخبه ای با ناتوانی باشند. فرصت های مشارکت در تمام سطوح برای توسعه ورزش مهم است. یک ابتکار جدید بازی های المپیک ویژه استفاده از دسترسی جهانی به فوتبال برای ایجاد آگاهی بیشتر عمومی، پذیرش افراد معلول ذهنی و احترام به آن ها است. هدف بازی جهانی فوتبال المپیک ویژه کسب درآمد های لازم برای گسترش مشارکت در فوتبال المپیک ویژه در هر قاره و ایجاد فرصت های تازه برای مشارکت می باشد.

هموار کردن مسیر برای پیشرفت افراد معلول در ورزش، حوزه مهمی از توسعه است. افراد نه تنها نیاز به تجارب مقدماتی ورزش دارند بلکه فرصت های تربیت و رقابت نیز می تواند راه هایی را برای کسب مهارت ها فراهم کند. نمونه هایی از برنامه های شناسایی استعدادها و جذب آن ها آغاز به کار کرده است مانند پروژه شناسایی استعداد های کمیته پارالمپیک استرالیا و یا مدل بلند مدت توسعه ورزشکار کانادا.


کمک های اضطراری، بلایای طبیعی، و ناتوانی

در پی فاجعه های طبیعی یا تولید شده توسط انسان، افراد ناتوان یکی از آسیب پذیر ترین گروه های جامعه هستند. ورزش تمرکز بر همیاری و فعالیت های تیمی می تواند از توانبخشی روانی-اجتماعی افراد متأثر از فاجعه حمایت کند.

سازمان هایی چون سازمان بین المللی معلولان و شبکه بازماندگان مین های زمینی از ورزش استفاده کرده و سال هاست که برنامه های توانبخشی و بازسازی افراد و جوامع را در سراسر جهان اجرا کرده است. اخیرا" المپیک ویژه و کشور های عضو کمیته بین المللی پارالمپیک، در پی یک فاجعه بیشتر در گیر استفاده از ورزش برای کمک به افراد معلول شده اند.


سازمان های بین المللی

سازمان های بین المللی کلیدی در گیر ورزش و رشد معلولان به اختصار عبارتند از:


در حال حاضر سازمان های دیگری هم در زمینه ایجاد فرصت ها برای شرکت معلولان در ورزش در کشورهای در حال رشد فعال هستند. اطلاعات بیشتر در باره این سازمان ها را می توانید در وب سایت آن ها پیدا کنید.

منبع:www.sportanddev.org