علامت تجاری منشور

روایت ها

متن کامل

راه حل چین برای پاک کردن هوای کشنده



آلودگی هوا


نوشته: Beth Gardiner


برگردان منشور

در 1976 شهر تانگشان چین که کنار دریای زرد، حدود 100 مایل شرق پکن در استان هبی قرار دارد، بوسیله زلزله ای که حد اقل 240000 نفر، حدود یک چهارم ساکنان، را کشت ویران گردید. پس از آن شهر باز سازی شد و به ساختن چین مدرن کمک کرد.

امروزه تانگشان مرکز صنایع سنگین و ذغال سنگ سوز است، شهری که سیمان، مواد شیمیایی، و بیش از 5 در صد از فولاد دنیا را تولید می کند. کامیون های مسطح که با لوله های بزرگ فولادی بارگیری شده اند کنار جاده ها پارک شده اند. از خاک و خشت 1976، مجموعه آپارتمان های بتونی قد برافراشته تا کارگرانی را که کارخانه ها و کارگاه ها را می چرخانند و دود را با دودکش های بسیار بلند به بیرون می رانند در خود سکنا دهد. مه خاکستری ضخیمی از دود و غبار در همه جای آن معلق است.

امروزه در چین، آلودگی هوا حدود 1.1 میلیون نفر را در سال می کشد. تانگشان، عنوان ششمین آلوده ترین شهر کشور را به خود اختصاص داده است و پنج تای اول هم در استان هبی قرار دارند. رانش دود ذغال سنگ کارخانه ها و نیرو گاه های منطقه به سوی پکن است که موجب حضور مه دود متراکم در پایتخت می شود.

سه سال پیش در کنگره سالانه حزب کمونیست، نخست وزیر چین، لی کوچیانگ، اعلام مبارزه علیه آلودگی هوا نمود. در کنگره ماه مارس گذشته حزب تصمیم قطعی خود "آسمانمان را دوباره آبی می کنیم" را تکرار کرد. در میان سلاح های اصلی لی، کاهش تولید فولاد و تولید برق بوسیله ذغال سنگ بود. برای جایگزین کردن ذغال سنگ، چین در حال گسترش بزرگترین سرمایه گذاری جهان بر روی انرژی باد و خورشید است.

در صورت موفقیت، فواید آن نه تنها در تانگشان، بلکه در سراسر کره زمین احساس خواهد شد. چین بزرگترین انتشار دهنده گاز های گلخانه ای گرم کننده آب و هوا است. اما در تانگشان مردم هزینه های مبارزه برای هوای پاک را احساس می کنند.

در فروشگاه کوچکی خارج از ورودی های کارخانه آهن و فولاد گوفنگ تاگشان (Guofeng)، وانگ جینگ بو روی یک چارپایه پلاستیکی صورتی نشسته است و زنش، لی یانگ مین، فروشگاه را اداره می کند. وانگ در کارخانه در قسمت تصفیه فولاد گداخته و قالی گیری آن به صورت شمش کار می کند. کار خطرناکی است و درجه حرارت می تواند تا فوق 120 درجه فارنهایت بالا رود. اما حقوق و مزایایش خوب است.

طی چند سال گذشته، که کارخانه های تانگشان بسته شده اند یا نقل مکان کرده اند و به آن ها دستور داده شده که تولید را کم کنند یا دستگاه های گران قیمت تسویه هوا نصب کنند، وانگ شاهد اخراج همکارانش بوده است. اما او فکر می کند کارخانه اش کاهش تولید فولاد را دوام خواهد آورد. او با اطمینان پیش بینی می کند بازده کارخانه "به جای آن که بزرگتر و بزرگتر شود قوی تر و قوی تر خواهد شد." او ممکن است احتمالا" در مورد خواسته های چین برای خود، صحبت کند.


زمان رسیدگی

مبارزه چین علیه آلودگی هوابخشی از یک رسیدگی گسترده تر به فاجعه سلامت و محیط زیست می باشد که بوسیله صنعتی شدن سریع طی چند دهه گذشته شکل گرفته است. توسعه اقتصادی صد ها میلیون نفر را از فقر، و در تانگشان از ویرانی مطلق، نجات داده است. اما در عین حال بسیاری از آن ها را با آب غیر شرب، مواد غذایی آلوده، و هوای مسموم مواجه کرده است.

تونی شی، رئیس دبیرخانه اتحاد هوای پاک چین، می گوید امروزه مقامات در مورد بهبود کیفیت هوا بسیار جدی هستند. "من در این مورد کاملا" مطمئنم." اتحاد شامل گروهی از متفکران و کارشناسان دانشگاهی است که به دولت در مورد آلودگی توصیه می کنند.

تلاش های دولت گستردگی وسیعی دارد. شهر های چین به شهروندان فشار می آورند اجاق ها و کوره های ذغال سنگی را در خانه ها رها کنند. مقامات خواستار بنزین و گازوئیل با کیفیت بالا برای وسائط نقلیه شدند. استاندارد انتشار گاز خودروها که قراراست در 2020 اجرا شود قابل مقایسه با استانداردهای اروپایی و امریکایی خواهد بود.

اما تمرکز بر روی صنایع سنگین است. در ماه مارس دولت ملی بسته شدن یا انحلال 103 نیروگاه با سوخت ذغال سنگ را که قادر به تولید بیش از 50 گیگا وات برق بودند، اعلام کرد. ضمنا" اظهار داشت که ظرفیت تولید فولاد را تا 50 میلیون تن دیگر کاهش خواهد داد.

خشم عمومی از کثیفی هوا دولت را مجبور به دخالت کرده است. میزان آلودگی ناشی از ریز ذرات در منطقه پکن در سال های 2014 و 2015 بیش از 25 در صد کاهش یافت چون کاهش های اولیه به بار نشست، اما در اواخر 2016 و اوایل 2017 دوباره افزایش یافت. یک تحلیل صلح سبز چرایی آن را نشان داد: تولید فولاد در واقع، علیرغم کاهش قبلی ظرفیتش، در سال 2016 افزایش یافته بود زیرا دولت مرکزی تقاضا را تحریک کرده بود و مقامات محلی از کارخانه هایشان محافظت می کردند.

اعتراض عمومی به آلودگی دولت مرکزی را مجبور به پوشش سیاسی برای تصمیم گیری های ناراحت کننده ای کرد که نیاز به اتخاذش داشت، به دلیل این که نمی توانست با محیط زیست کاری بکند. ظرفیت بیش از حد بخش های فولاد، سیمان، شیشه، و نیروی برق که با قرض سنگین خطرناکی تشدید شد یک بمب ساعتی اقتصادی محسوب می شود که رهبران می دانند باید آن را خنثی کنند.

ما تیانجی (Ma Tianjie) سر دبیر پکن وبسایت مستقل Chinadialogue مستقر در لندن که تمرکزش بر مسائل زیست محیطی است می گوید: اما صنایع سنگین "بخشی است که بسیار سخت می توان به آن پرداخت"، چون ایجاد شغل می کند و تحت تسلط شرکت های قدرتمند دولتی هستند. "وجود این اعتراض های طبقه متوسط شهری در باره کیفیت هوا در واقع به رهبری مشروعیت زیادی می دهد که برخی از اصلاحات مشکلی را که خواهان انجامش بوده اند پیش ببرند."


ناظران شهر وندی


چیزی که شاید در مورد مبارزه چین با آلودگی از همه قابل توجه تر است میزان کاهش مراقبت همیشگی دولت است که سطح بی سابقه ای از شفافیت را در بر دارد. آلودگی یکی از مشکلات در چین است که در باره آن گفتگو های عمومی قوی وجود دارد.

با سرعتی حیرت آور (اما به معمول چینی) دولت شبکه ای ملی از مانیتور ها ساخته که سطح ذرات کمتر از 2.5 میکرومتر قطر (حدود %3 قطر موی انسان)، ذرات کوچک احتراق که به عمق بدن نفوذ کرده و نه تنها باعث مشکلات تنفسی می شود بلکه موجب حمله قلبی، سکته مغزی، و بیماری های عصبی می شود.

تعجب آور تر این که دولت این داده های مانیتور ها را در دسترس عموم قرار داده است. همین کار را با اندازه گیری هایی که خارج از هزاران کارخانه شده نیز انجام داده است. حالا هرکسی با یک تلفن همراه در چین می تواند کیفیت هوای محلی هر زمان را بررسی کند و ببیند آیا یک تشکیلات خاص محدودیت انتشار آلاینده ها را نقض کرده، و گزارش متخلفان را از طریق رسانه های اجتماعی به سازمان های اجرای محلی بدهد. سطح اطلاعات با آنچه در اختیار ایالات متحده است به نحو مطلوبی قابل مقایسه است.

ما یون (Ma Jun) که موسسه امور عمومی و زیست محیطیش یک برنامه کاربردی برای داده های دولت طراحی کرده می گوید این یک تغییر واقعی در رابطه مردم چین و حکومتشان را نشان می دهد. او می گوید: شانس آزمایش کردن راه دیگری، تقریبا" مثل راه دیگری برای حکومت، وجود دارد. این یک فرصت خیلی نادر است."

شی می گوید البته حکومت هنوز استبدادی است. رهبران در پکن عملکرد آن هایی را که در استان ها هستند قضاوت می کنند، اما بازنویسی معیارها شروع به تغییر نگرش ها کرده است. طبق سیستم قدیم، مقامات محلی تقریبا" منحصرا" بر اساس سلامت اقتصادی منطقه شان مورد ارزیابی قرار می گرفتند. اما حالا به موضوعات زیست محیطی، بویژه کیفیت هوا، ارزش بیشتری داده می شود.

در یک رژیم از بالا به پائین که در آن چنین ارزیابی می تواند مشاغل سیاسی را شکل دهد، این تغییر توجه بوروکرات ها را جلب کرده است. شهردارانی که موفق به ارائه هوای با کیفیت نشده اند به وزارت حفاظت محیط زیست فرا خوانده می شوند و به آن ها هشدار داده می شود که باید تلاششان را زیاد کنند.

گاهی نتایج بیشتر نمایشی است تا حقیقی. رهبران برای پاک سازی هوا قبل از رویدادهای بین المللی که توجه زیادی را به خود جلب می کنند دستور تعطیلی موقت کارخانه ای را می دهند. آن ها کارخانه ها را برای چندین هفته در ماه نوامبر و دسامبر می بندند و به این ترتیب آلودگی شهر از حد سالانه آن تجاوز نخواهد کرد. ما تیانجی می گوید چنین اقدامات لحظه آخری صرفا" "نیاز به منظور کردن ملاحظات زیست محیطی را از قبل در فرایند تصمیم گیری برجسته می سازد."


گل برای تانگشان


سال گذشته در چهلمین سالگرد زلزله 1976، تانگشان میزبان نمایشگاه جهانی باغبانی بود. نمایشگاه عظیم گل روی محل یک معدن ذغال سنگ سابق برپا شد. موضوع نمایشگاه "شهرو طبیعت، ققنوس نیروانا" بود - ارجاعی هم به خیزش تانگشان از خرابی ها و هم تلاش های فعلیش برای پاک کردن رفتارش.

نزدیک مرکز شهر، یک کارگر فولاد با عینک شیک و موهای نوک تیز، به شرط ناشناس ماندن به خاطر ترس از خشم کارفرمای خود، شکایت می کند که در پنج سال گذشته حقوقش 20 در صد کاهش یافته است. او هم کاهش تقاضای فولاد را مقصر می داند و هم تأثیر قوانین زیست محیطی را. با و جود این زندگی کردن در تانگشان را دوست دارد - نیروانا نیست اما گذران زندگی راحت است و دریا این نزدیکی است. او می گوید: " به استثنای آلودگی، تنها چند بار در طول سال آسمان آبی وجود دارد." در طول نمایشگاه گل، کارخانه های فولاد شهر تولیدشان را به منظور کاستن از انتشار گاز کاهش دادند.

در داخل مغازه کوچک لی یانگ مین، دود ناشی از اجاق ذغال سنگ سوز فضا را پر می کند. وانگ عازم جلسه ای در مدرسه فرزندش می باشد. علیرغم کامیون های کثیفی که تمام روز به سرعت می روند، کارخانه فولاد مجاور و توده های بزرگ ذغال سنگ که در محوطه پائین خیابان قرار دارد، لی که در تانگشان بزرگ شده می گوید متوجه آلودگی زیادی نمی شود.

با وجود این، او رؤیای زندگی متفاوتی را برای پسرش در سر دارد. چیزی بهتر از گرما و کار سخت که پدرش تحمل می کند - یک کار دفتری، اگر چه نگران است که ممکن است نمراتش به اندازه کافی خوب نباشد. او می گوید شاید در جنوب، جایی که زمستان ها گرمتر است، " با درختان و گل های بیشتر و با تپه ها و رودخانه ها."

منبع:news.nationalgeographic.com